death

 

آیا مردن انسان چیزی بیش از برهنه بودن در باد و آب شدن در حرارت خورشید است ؟

آیا قطع شدن نفس غیر از آزاد شدن روح از سرگشتگی مدام است که از زندانش بگریزد . 

و در هوا بالا رفته و بدون هیچ مانعی به سوی خالقش بشتابد ؟

---

---

چرا از مرگ می ترسید

                          چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید

                            چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید

مپندارید بوم نا امیدی باز                به بام

   خاطر من می کند پرواز    

مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است

مگوید این سخن تلخ و غم انگیز است

             مگر می این چراغ بزم جان مستی نمی آرد

مگر افیون افسونکار ، نهال بیخودی را در زمین جان نمی کارد

مگر این می پرستی ها و مستی ها

برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست

        مگر دنبال آرامش نمی گردید

                                    چرا از مرگ می ترسید؟

کجا آرامشی از مرگ خوشتر کس تواند دید

           

ایستگاه

             در گرگ و ميش عصر 
             از ايست گاه كار مي آيد
             تا خانه ي خالي
             از خانه ي خالي
             تا عمق يك تنهايي
             با حمل يك نقاب
             بات طرح چهره ي آرام
             آرامشي كه همچو كوچه ي بن بست
             در التهاب مرد فراري
             خميازه مي كشد
             در گرگ و ميش صبح
             از خانه مي رود تا ايست گاه كار
             تا عمق تنهايي

 

MASK

 

                                   انگار صورتک خيال من 
                       امشب مي خندد
                       شاید مي گريد
                       تا به حال ديده ای کسي را
                       که نمي داني
                       مي خندد يا مي گريد
                       صورتک خيال من امشب
                       مانند دلقکي خندان
                       جوان است
                       تو مي فهمي؟
                       تو
                       مي داني ؟

 

 

Dancer

 

 

           اگر در دیده اشک‌ات می‌رقصاند مرا
       وگر در دل غم‌ات می‌چرخاند مرا
       رقصیدم و چرخیدم و جاودان می‌باید شدم
       اگر سرخ شراب بیست ساله‌ات مست می‌گرداند مرا!

خاطرات

 

 

     یادش بخیر دیروز  

                                       

                    آن روزهای رفته که از یادمان نرفته

 

 

صعود

 

   آنقدر رشد خواهم کرد
   که پرندگان
   در آرزوی نشستن بر شاخه هایم
   به کلاس پرواز روند

   پس از فتح جوّ زمین
   به شکار خلاء خواهم رفت
   می روم به دنبال سرزمین موهومی فرشتگان
   آنجا که هزاران آرزو
   در صف طویل نوبت
   یکی یکی مردود می شوند
   می روم به سرزمین عصیانی شیطان
   به اوج هرج و مرج

   این دو را چه سخت در رقابت دیدم
   جام ایمان را
   گاه در دست این
   و گاه در دست آن دیدم

   من فراتر از ایمان خواهم رفت
   من بالاتر از وحدت
   به آنجا که هیچکس نداند کجاست، خواهم رفت!

 

پرواز را بخاطر بسپار پرنده مردنیست

             

                پرواز را بخاطر بسپار         پرنده مردنیست

 

 

وقتی عاشق می شوید مگویید خداوند در قلب من است بلکه بگویید من در قلب خداوند جای دارم

 

هر زمان بالهای عشق شما را در بر گرفت خود را به او سپارید

هر چند تیغهای پنهان در بال و پرش ممکن است شما را مجروح کند

و هر زمان که عشق با شما سخن گوید او را باور کنید

هر چند دعوت او رویاهای شما را چون باد مغرب در هم کوبد و

باغ شما را خزان کند

زیرا عشق چنانکه شما را تاج بر سر می نهد به صلیب نیز می کشد

و چنانکه شما را می رویاند شاخ و برگ شما را هرس می کند

و چنانکه تا بلندای درخت وجودتان بالا می رود و ظریف ترین شاخه های

شما را که در آفتاب می رقصند نوازش میکند

همچنین تا عمیق ترین ریشه های شما پایین می رود و آنها را که به

زمین چسبیده اند  تکان می دهد

عشق با شما چنین رفتارها میکند تا به اسرار قلب خود معرفت یابید

و  بدین معرفت با قلب زندگی پیوند کنید و جزئی از آن شوید

 

اما اگر از ترس بلا و آزمون  تنها طالب آرامش و لذتهای عشق باشید

خوشتر آنکه عریانی خود بپوشانید

و  از دم تیغ خرمنکوب عشق بگریزید

به دنیایی که از گردش فصلها در آن نشانی نیست

جایی که شما می خندید اما تمامی خنده خود را بر لب نمی آورید

و  می گریید  اما تمامی اشکهای خود را فرو نمی ریزید

 

عشق هدیه ای نمی دهد مگر از گوهر ذات خویش

و  هدیه ای نمی پذیرد مگر از گوهر ذات خویش

عشق نه مالک است و نه مملوک

زیرا عشق برای عشق کافی است ...

 

اشباح

 

                       در ميان اشباح راه می روم،
                سرايی که می گفتند خانه ی من است،
                       به منزلگاه اشباح می ماند،
               با نشانهای به جای مانده از روزگاران وصل.
                  آيا من خود شبحی بوده ام همه عمر،
          يا خواب می ديدم همه ی آن روزان و شبان را؟
   ديری است که درگذشته ام و درگذاشته ام همه ی روياها را.
                      شهر من منزلگاه اشباح است،
         می روند و می آيند و خاکستر به جای می گذارند،
                                شهر من دل من بود.

  

 

کاش که می شد

 

                      

                 کاش که می شد سفر کنیم
                 از بی کسی حذر کنیم

                 کاش که می شد بریم جایی
                 که عاشقا را بشناسند

                 به همدیگه سلام کنیم
                 درد دلارو کم کنیم

                 کاش که می شد بریم جایی
                 که با ما مهربون باشن

                 بریم بگیم ما عاشقیم
                 عاشقا را صدا کنیم

                 دست به دست هم بدیم
                 فاصله ها را کم کنیم

                 کاش که می شد سفر کنیم
                 از بی کسی حذر کنیم

                 غصه را از یاد ببریم
                 محبتو جاش بذاریم

                به آسمون نگاه کنیم
                ستاره ها رو بشماریم

                شبارو مهتابی کنیم
                از بی کسی حذر کنیم


                تو باغچه کوچک دل
                بازگل شادی بکاریم

               کاش که می شد سفر کنیم
               از بی کسی حذر کنیم

 

ناز چشم

       

                       گفته بودی :  که چرا محو تماشای منی ؟

                        و آنچنان مات که یک دم مژه بر هم نزنی

                            مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

                            ناز چشم تو بقدر مژه بر هم زدنی

 

گرداب عشق

منم دلم می خواد

تبلیغات

               

روز اول که پوستر عشق را
روی دیوار قلبم دیدم،
باور کردم!
نفهمیدم از اوّل که آنهم یک تبلیغه
عکسش قشنگتر از خودشه!
وقتی رفتم که امتحانش کنم
یا برای قلبم تنگ بود یا گشاد

حالا فعلاً تو رژیمم
گفتم یک خورده احساس کمتر بخورم
شاید که بالاخره اندازه بشه!

حالا هر روز از جلوش رد می شوم
نگاهش می کنم
و خودم را سایز می زنم!

همینجوری شدکه یاد گرفتم
رؤیاهایم را قیچی کنم رو الگوی حقیقت
و بپیچم دور قلبم
که خدای نکرده
ار سرمای قلب آدمها
سرما نخوره!

 

بیماری دل

 

                          به عیادت صمیمیّت
                        در بیمارستان دل رفتم
                         بر روی در نوشته بود

                              خطر مرگ!

                        مبتلا به میکروب غربت

                  از پشت شیشه نگاهش کردم
            چه لاغر شده بود و چه نحیف می نمود
                 دانستم که روز وداع نزدیک است

                         مو شتهایش را باز نمود
                                 کف دستش
                             قطره های اشکم بود
                         که روزی به او بخشیدم

                      به چشمهایم دست کشیدم
                                 خشک بودند

 

تو رو خدا تعارف نکنید بخورید تا از دهن نیوفتاده

 

اگه یکم دوسم داشتی

  اگه یکم دوسم داشتی
  تو آسمون می رفتم
  ماه رو زمین می ذاشتم
  عکستو جاش می ذاشتم


  اگه یکم دوسم داشتی
  هیچ آرزویی نداشتم
  آرزوهامو انگار
  از تو چشات می دیدیم


  اگه یکم دوسم داشتی
  سر روی شونم می ذاشتی
  هرجا باهات می یومدم
  هرجا که پا می ذاشتی


  اگه یکم دوسم داشتی
  یه ذره عاشقم بودی
  ستاره ها رو می چیدم
  به پای تو می ریختم


  اگه یکم دوسم داشتی
  همه چیز برام قشنگ می شد
  زندگی رنگارنگ می شد
  دنیا برام قشنگ می شد


  اگه یکم دوسم داشتی
  گلا هم دوسم می داشتند
  تو آرزوهای گا سرخ
  گلای رنگی می کاشتم


  اگه یکم دوسم داشتی
  تو قصه ها می رفتم
  می دیدی که آخر قصه
  باز به تو می رسیدم


  اگه یکم دوسم داشتی
  سر به بیابون می زدم
  هر چی کویر خشک رو
  با چشمه ها می شستم

  اگه یکم دوسم داشتی
  بهار می شد زمستون
  برفای سخت غرور
  آب می شد تو زمستون


  اگه یکم دوسم داشتی
  کلی دوسِت می داشتم
  کلی از سرم زیاد بود
  وقتی صدام می کردی


  اگه یکم دوسم داشتی
  گم می شدم تو نگاهت
  وقتی پیدام می کردی
  جونمو به پات می ریختم


  اگه یکم دوسم داشتی
  کاش که دوسم می داشتی
  تو قلب مهربونت
  واسم یه جایی داشتی

 

فریب

                زندگی شاید همین باشد

                          یک فریب ساده و کوچک

                  آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را

                  جز برای او و جز با او نمی خواهی

 

بال پرواز برای مورچه و عشق تو برای من

     میگن وقتی خدا می خواد یک مورچه را از بین ببره بهش بال و پر میده تا پرواز کنه و شکار پرنده بشه    آیا تو هم بال پرواز منی ؟

 

         عاشقی در خون خود غلطیدن است 

                  زیر شمشیر غمش رقصیدن است

 

از سر دلتنگی

         

 

                     آیا شما که صورتتان را

                در سایهء نقاب غم انگیز  زندگی

                           مخفی نموده اید

                   گاهی به این حقیقت یاس آور

                             اندیشه میکنید

                         که زنده های امروزی 

                   چیزی بجز تفاله یک زنده نیستند

 

 

اینم یک شعر دیگه از فروغ

             ظلمت

   چه گريزيت ز من ؟
   چه شتابيست به راه ؟
   به چه خواهي بردن
   در شبي اين همه تاريك پناه ؟
   مرمرين پله آن غرفه عاج
   اي دريغا كه زما بس دور است
   لحظه ها را درياب
   چشم فردا كور است
   نه چراغيست در آن پايان
   هر چه از دور نمايانست
   شايد آن نقطه نوراني
   چشم گرگان بيابانست
   مي فرومانده به جام
   سر به سجاده نهادن تا كي ؟
   او در اينجاست نهان
   مي درخشد در مي
   گر بهم آويزيم
   ما دو سرگشته تنها چون موج
   به پناهي كه تو مي جويي خواهيم رسيد
   اندر آن لحظه جادويي اوج !

پیش از اینت گر که در خود داشتم هر کسی را تو نمی انگاشتم

 

   اي شب از روياي تو رنگين شده
   سينه از عطر تو ام سنگين شده
   اي به روي چشم من گسترده خويش
   شايدم بخشيده از اندوه پيش
   همچو باراني كه شويد جسم خاك
   هستيم ز آلودگي ها كرده پاك
   اي تپش هاي تن سوزان من
   آتشي در سايه مژگان من
   اي ز گندمزار ها سرشارتر
   اي ز زرين شاخه ها پر بارتر
   اي در بگشوده بر خورشيدها
   در هجوم ظلمت ترديد ها
   با تو ام ديگر ز دردي بيم نيست
   هست اگر ‚ جز درد خوشبختيم نيست
   اي دلتنگ من و اين بار نور ؟
   هايهوي زندگي در قعر گور ؟
   اي دو چشمانت چمنزاران من
   داغ چشمت خورده بر چشمان من
   پيش از اينت گر كه در خود داشتم
   هر كسي را تو نمي انگاشتم
   درد تاريكيست درد خواستن
   رفتن و بيهوده خود را كاستن
    سرنهادن بر سيه دل سينه ها
   سينه آلودن به چرك كينه ها
   در نوازش  ‚ نيش ماران يافتن
   زهر در لبخند ياران يافتن
   زر نهادن در كف طرارها
   گمشدن در پهنه بازارها
   آه اي با جان من آميخته
   اي مرا از گور من انگيخته 
   چون ستاره با دو بال زرنشان
   آمده از دوردست آسمان
   از تو تنهاييم خاموشي گرفت
   پيكرم بوي همآغوشي گرفت
   جوي خشك سينه ام را آب تو
   بستر رگهايم را سيلاب تو
   در جهاني اين چنين سرد و سياه
   با قدمهايت قدمهايم براه
   اي به زير پوستم پنهان شده
   همچو خون در پوستم جوشان شده
   گيسويم را از نوازش سوخته
   گونه هام از هرم خواهش سوخته
   آه اي بيگانه با پيراهنم
   آشناي سبزه زاران تنم
   آه اي روشن طلوع بي غروب
   آفتاب سرزمين هاي جنوب
   آه آه اي از سحر شاداب تر
   از بهاران تازه تر سيراب تر
   عشق ديگر نيست اين ‚ اين خيرگيست
   چلچراغي در سكوت و تيرگيست
   عشق چون در سينه ام بيدار شد
    از طلب پا تا سرم ايثار شد
    اين دگر من نيستم  ‚ من نيستم
   حيف از آن عمري كه با من زيستم
   اي لبانم بوسه گاه بوسه ات
   خيره چشمانم به راه بوسه ات
   اي تشنج هاي لذت در تنم
   اي خطوط پيكرت پيراهنم
   آه مي خواهم كه بشكافم ز هم
   شاديم يكدم بيالايد به غم
   آه مي خواهم كه برخيزم ز جاي
   همچو ابري اشك ريزم هايهاي
   اين دل تنگ من و اين دود عود ؟
   در شبستان زخمه ها ي چنگ و رود ؟
   اين فضاي خالي و پروازها ؟
   اين شب خاموش و اين آوازها ؟
   اي نگاهت لاي لايي سحر بار
   گاهواره كودكان بي قرار
   اي نفسهايت نسيم نيمخواب
   شسته از من لرزه هاي اضطراب
   خفته در لبخند فرداهاي من
   رفته تا اعماق دنيا هاي من
   اي مرا با شعور شعر آميخته
   اين همه آتش به شعرم ريخته
   چون تب عشقم چنين افروختي
   لا جرم شعرم به آتش سوختي

 

برای شروع یک شعر از ایرج که دوسش دارم مینویسم

    آن که تو را این دهن تنگ داد
    وان لب جان پرور گلرنگ داد
    داد که تا بوسه ستانی همی
    گه بدهی گه بستانی همی
    گاه به ده ثانیه بی بیش و کم
    گیری سی بوسه زمن پشت هم
    گاه یکی بوسه ببخشی زخویش
    مدتش از مدت سی بوسه بیش
    زانچه تو را خوب بود در نظر
    بوسه من باشد از آن خوب تر
    تا دو سه بوسه نستانی همی
    لذت این کار ندانی همی
    تو بستان بوسه ای از من فره
    بد شد اگر باز سر جاش نه
    اخم مکن گوش به عرضم بده
    مفت نخواهم ز تو قرضم بده
    نیست در این گفته من سوسه ای
    گر تو به من قرض دهی بوسه ای
    بوسه دیگر سر آن می نهم
    لحظه دیگر به تو پس می دهم
    من که نگفتم تو بده بوسه مفت
    طاق بده بوسه و برگیرجفت
    از لب من بوسه مکرر بگیر
    چون که به آخررسد ازسربگیر